Biblioteka

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych

Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych obchodzony jest 3 grudnia.

Święto to ma na celu przybliżenie społeczeństwu problemów, z jakimi zmagają się osoby niepełnosprawne na całym świecie. Podnoszenie świadomości na temat niepełnosprawności ma wpływ na nasze postrzeganie osób, które żyją z nią na co dzień.

Na świecie żyje ponad miliard osób dotkniętych jakąś formą niepełnosprawności. Blisko 200 milionów niepełnosprawnych zmaga się ze znacznymi trudnościami w codziennym funkcjonowaniu. Niestety, w nadchodzących latach problem niepełnosprawności będzie narastać. Wiąże się to ze starzeniem się społeczeństwa oraz globalnym wzrostem występowania schorzeń przewlekłych.

Niedogodności wynikające z niepełnosprawności

Jakość życia osób niepełnosprawnych w bardzo dużym stopniu zależy od dostępu do specjalistycznych usług medycznych wysokiej jakości, a także odpowiedniej opieki i wieloaspektowego wsparcia, które jest tak niezbędne w przypadku osób z niepełnosprawnością. Jak wynika z badań przeprowadzonych przez Światową Organizację Zdrowia, na całym świecie osoby niepełnosprawne charakteryzują się gorszym stanem zdrowia, niższymi osiągnięciami edukacyjnymi, mniejszym udziałem w gospodarce i wyższymi wskaźnikami ubóstwa w porównaniu do osób sprawnych. Przyczyn takiego stanu rzeczy można dopatrywać się m.in. w tym, że osoby niepełnosprawne wciąż jeszcze zmagają się z barierami w uzyskaniu dostępu do takich świadczeń, jak opieka zdrowotna, edukacja, zatrudnienie czy dostęp do informacji. Istnieje szereg przeszkód, które utrudniają lub wręcz uniemożliwiają niepełnosprawnym pełne uczestnictwo w życiu społecznym. Można zauważyć, że w krajach słabiej rozwiniętych trudności te występują znacznie częściej.

Likwidacja barier jako moralny obowiązek

Na całym świecie niepełnosprawni zmagają się z barierami natury mentalnej, fizycznej oraz finansowej. Zadaniem rządów i wszelkiego rodzaju organizacji działających na rzecz osób z niepełnosprawnością jest podjęcie skutecznych działań, mających na celu udzielanie kompleksowego wsparcia i usunięcie przeszkód, które uniemożliwiają im udział w życiu społecznym, swobodne przemieszczanie się czy znalezienie zatrudnienia. Zbliżający się Międzynarodowy Dzień Osób Niepełnosprawnych to doskonała okazja do tego, aby zwrócić szczególną uwagę na problemy tej grupy społecznej i podjąć dyskusję na temat koniecznych do przeprowadzenia zmian, mających na celu podniesienie jakości życia osób niepełnosprawnych.

ZBLIŻAJĄ SIĘ MIKOŁAJKI………..

Święto ku czci biskupa Miry tradycyjnie obchodzimy 6 grudnia. To świetna okazja, by oprócz słodkich upominków podarować bliskim również książkę. Jak wybrać odpowiedni tytuł spośród wielu dostępnych pozycji i sprawić, że zainteresuje on obdarowaną osobę? Podpowiadamy!

DLA MAMY, KTÓRA CZEKA NA ŚWIĘTA…
Książki Magdaleny Witkiewicz cieszą się dużą popularnością, a niektóre czytelniczki przyznają, że sięgają po każdy kolejny tytuł w ciemno, nawet nie czytając opisu. Jeśli chcemy sprawić prezent osobie, która uwielbia magię świąt, „Uwierz w Mikołaja” będzie świetnym wyborem. Bez problemu można zatracić się w fabule. Poczuć mróz na policzkach, ogrzać dłonie przy kominku, utonąć w zakochanych oczach, usłyszeć dobre słowo oraz dźwięki świątecznych piosenek. (…) Często zapominamy o tym, że nie potrzebujemy wiele do życia. Dajemy się omamić pięknymi gadżetami i reklamami, w których wmawia się, że ten produkt jest niezbędny w każdym domu. Wszyscy wiemy, co jest najistotniejsze w życiu, tylko o tym zapominamy.DLA PRZYJACIELA, KTÓRY KOCHA GÓRY…Książka o jednym z najwybitniejszych wspinaczy w historii himalaizmu na pewno ucieszy każdego, kogo nawet w zwykły weekend ciągnie w góry. Krzysztof Wielicki to laureat Złotego Czekana za całokształt dokonań. Był pierwszym zimowym zdobywcą Mount Everestu (1980, wspólnie z Leszkiem Cichym), Kanczendzongi (1986, wspólnie z Jerzym Kukuczką) i Lhotse (1988). Jego biografię napisali Dariusz Kortko i Marcin Pietraszewski, którzy mają już na koncie bestsellerowe opowieści o Jurku Kukuczce i Mirosławie Hermaszewskim. Bohater ich najnowszej książki to człowiek, który niezłomnie realizuje wyznaczone sobie cele. „Krzysztof Wielicki. Piekło mnie nie chciało” to również opowieść o środowisku wspinaczy, w którym dziś widać dużą zmianę. 
 
DLA UKOCHANEGO DZIADKA…
 
Jak czytamy w opisie, „Atlas nieba” niczym bogato ilustrowana skarbnica eksponuje najwspanialsze dzieła niebieskiej kartografii, a także średniowieczne manuskrypty, arcydzieła malarstwa, starożytne spisy gwiazd, przyrządy astronomiczne i inne frapujące kurioza. Na kolejnych kartach książki dowiadujemy się, jak wyglądał stan nauki o niebie, poczynając od starożytności, przez średniowiecze, kończąc na nowożytności i czasach nam współczesnych. Edward Brooke-Hitching przedstawia historię odkryć Jana Heweliusza, Newtona czy Edmonda Halleya tak, że czytelnik sam czuje się jak odkrywca. 
Pełna map, rycin i ilustracji, a także zdjęć wykonanych przez nowoczesne sondy książka jest idealna na prezent. Wraz z nią szukanie pierwszej gwiazdki na niebie w wigilijny wieczór będzie jeszcze bardziej ekscytujące!
 
DLA NAJLEPSZEJ SIOSTRY…
 
Być może to jakaś kulturowa spuścizna po Dickensie, ale duchy wyjątkowo dobrze komponują się z ogniem trzaskającym w kominku, zapachem pierniczków, wyciem wichru za oknem, śniegiem po kolana i kolędami brzęczącymi w tle. W recenzji „Śnieżnej siostry” Mai Lunde możemy przeczytać, że książka ta porusza trudny temat straty najbliższej osoby, ale jest jednocześnie pełna ciepła i napawa optymizmem. To mądra opowieść, która rozbawi młodszych czytelników, a dorosłych napełni wzruszeniem. 
 
DLA ULUBIONEJ KOLEŻANKI…
 
Bohaterami ,,Żmijowiska” Wojciecha Chmielarza są trzydziestolatkowie, którzy co roku wspólnie wyjeżdżają na wakacje. Trafiają do zagubionej wśród jezior i lasów agroturystyki w niewielkiej wsi Żmijowisko. Choć pozornie wszystko jest w porządku, stopniowo na jaw wychodzą skrywane od dawna urazy, niespełnione uczucia i wzajemne pretensje. Gdy dochodzi do zaginięcia nastoletniej córki jednej z par, sytuacja ulega zaognieniu. Kto zawinił? Jakie sekrety przeszłości będzie trzeba odkryć, by dowiedzieć się, kto kłamie, a kto mówi prawdę? To zagadka dla wszystkich…
 

Zapraszamy do wzięcia udziału

w XVI EDYCJI OGÓLNOPOLSKIEGO  KONKURSU POETYCKIEGO

„O LAUR ZAWODZIAŃSKI”

pod hasłem

„DWA TYSIĄCE DWUDZIESTY”.

Konkurs skierowany jest do uczniów szkół średnich.

Organizatorem konkursu jest Miejski Dom Kultury „Bogucice-Zawodzie” w Katowicach.

Warunkiem uczestnictwa w konkursie jest nadesłanie jednego wiersza nawiązującego do tematu konkursu „Dwa tysiące dwudziesty”.

Regulamin konkursu dostępny jest na stronie internetowej

www.mdkbogucice-zawodzie.pl

Termin nadsyłania wierszy upływa 9 grudnia 2020 r.

Z uwagi na sytuację epidemiologiczną w kraju tegoroczna edycja konkursu odbędzie się on-line, wszystkie wyniki opublikujemy 16 grudnia  na naszej stronie www.mdkbogucice-zawodzie.pl

 
MIĘDZYNARODOWY DZIEŃ PRAW DZIECKA Z UNICEF

       Dokładnie 31 lat temu światowi przywódcy podjęli historyczne zobowiązanie wobec dzieci na świecie, uchwalając Konwencję o prawach dziecka. Jest to najważniejszy dokument dotyczący prawa dziecka. Od czasu powstania, Konwencja przyczyniła się do poprawy życia dzieci na całym świecie. Dzień rocznicy uchwalenia dokumentu jest co roku obchodzony jako Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka (20 listopada).

        Rocznica uchwalenia Konwencji o prawach dziecka, dokumentu który w 1989 roku przyjęła Organizacja Narodów Zjednoczonych, to radosny dzień, ale z poważnym przesłaniem. To wspaniała okazja, aby przypomnieć wszystkim, czym są prawa dziecka i że obowiązkiem nas wszystkich jest ich respektowanie. Do obchodów tego dnia z UNICEF włączyły się placówki edukacyjne w całej Polsce. Uczniowie i nauczyciele realizują aktywności on-line, mające zwrócić uwagę odbiorców na prawa dzieci i podejmujące inicjatywy, których celem jest okazanie solidarności z najmłodszymi na świecie, których prawa nie są respektowane.

        Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka to także okazja, aby zwrócić uwagę społeczeństwa na trudną sytuację dzieci w różnych zakątkach świata, których prawa są drastycznie łamane, bądź nie są przestrzegane. Niestety nadal nie każde dziecko może w pełni cieszyć się bezpiecznym i zdrowym dzieciństwem. UNICEF szacuje, że co czwarte dziecko na świecie żyje na obszarach konfliktów zbrojnych lub katastrof naturalnych. Jednym z najgorszych miejsc do życia na ziemi jest obecnie Jemen – kraj, w którym od lat trwa największy kryzys humanitarny XXI wieku. 80% ludności w Jemenie potrzebuje pomocy. Połowa z nich to dzieci. Prawa najmłodszych w tym kraju są regularnie łamane. 

        Przywódcy państw, przedstawiciele biznesu oraz społeczność międzynarodowa powinni wypełniać złożone zobowiązania i podejmować kolejne działania na rzecz realizacji praw dziecka. Obowiązek ten spoczywa zarówno na rządach państw rozwijających się, jak i bogatych.

    Warto przypomnieć, że z Raportu Alternatywnego organizacji pozarządowych, opracowanego we wrześniu tego roku, w naszym kraju nie ma nadal istotnych elementów, które są niezbędne do prowadzenia skutecznej polityki na rzecz dzieci. W Polsce brakuje strategii działań na rzecz dzieci, mechanizmu koordynującego te działania, monitoringu implementacji Konwencji o prawach dziecka, budżetu na rzecz dzieci czy też systemu zbierania danych, który włączałby wszystkie obszary życia dziecka.

    Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka to święto, o którym warto pamiętać. To okazja, aby przypomnieć sobie, że każdemu dziecku, niezależnie od jego pochodzenia, miejsca zamieszkania, koloru skóry czy wyznania, przynależą takie sam prawa – prawa człowieka. Dziecko jako istota dopiero ucząca się, rozwijająca i nabierająca doświadczenia, potrzebuje szczególnej ochrony, którą powinni zapewnić dorośli.

Przed Wami cytaty o tym, co najważniejsze, czyli… cytaty o życiu. Znajdziecie wśród nich wypowiedzi tych bardziej i mniej znanych, w absolutnie subiektywnym wyborze. Życie to najpiękniejszy dar, jaki mogliśmy dostać, więc żyj tak, aby go nie zmarnować!

Audrey Hepburn

Najważniejszą rzeczą jest, aby cieszyć się swoim życiem – być szczęśliwym – tylko to się liczy.

Diane Ackerman

Nie chcę pod koniec życia stwierdzić, że przeżyłam tylko jego długość. Chcę przeżyć też pełną jego szerokość.

Maya Angelou

Życia nie mierzy się ilością oddechów, ale ilością chwil, które zapierają dech w piersiach.

Marek Aureliusz

Nasze życie jest takim, jakim uczyniły je nasze myśli.

Phil Bosmans

Najpiękniejszych chwil w życiu nie zaplanujesz. One przyjdą same.

Sztuka życia – to cieszyć się małym szczęściem.

Anthony de Mello

Życie jest czymś, co przydarza się nam w czasie, kiedy jesteśmy zajęci planowaniem innych rzeczy.

Demokryt z Abdery

Życie bez radości jest jak długa podróż bez gospody.

Benjamin Disraeli

Życie jest zbyt krótkie, żeby było małe.

Thomas Dreier

Jeśli kiedykolwiek zamierzasz cieszyć się życiem – teraz jest na to czas – nie jutro, nie za rok. Dzisiaj powinno być zawsze najwspanialszym dniem.

Aleksander Dumas, ojciec

Życie jest wspaniałe, należy tylko spoglądać na nie przez właściwe okulary.

Albert Einstein

Życie jest jak jazda na rowerze. Żeby utrzymać równowagę, musisz być w ciągłym ruchu.

Najcenniejszych rzeczy w życiu nie nabywa się za pieniądze.

Epikur

Przyjemność jest początkiem i celem życia szczęśliwego.

Albert Espinosa

Zadawanie pytań sprawia, że czujesz, że żyjesz.

William Faulkner

Kiedy człowiek boi się coś zrobić, wtedy wie, że żyje. Ale kiedy człowiek nie robi czegoś, tylko dlatego, że się boi, to wtedy jest martwy.

Henry Ford

Życie jest ciągiem doświadczeń, z których każde czyni nas silniejszymi, mimo że czasem trudno nam to sobie uświadomić.

Andre Gide

Branie czegoś na serio przez długi czas utrudnia życie.

Laurent Gounelle

Życie jest długie i nudne, jeśli nie przeżywa się go tak, jakby się chciało.

Bohumil Hrabal

Życie jest straszne, ale ja postanowiłem, że jest piękne.

Sławomir Kuligowski

Człowiek upada i się podnosi. Jedni nazywają to gimnastyką, inni sensem życia.

Dan Millman

Życie to zagadka, nie trać czasu, bo jej nie rozwiążesz.

Jacek Pałkiewicz

Życie daje każdemu tyle, ile sam ma odwagę sobie z niego wziąć.

                              TRENING TWÓRCZEGO MYŚLENIA

              Trenowanie twórczego myślenia jest możliwe pod warunkiem, że nasze myślenie i działanie potraktujemy świadomie tak samo jak każdy inny, codzienny rodzaj aktywności, np. ćwiczenie mięśni brzucha czy ćwiczenia pamięci. Wszyscy wiemy, że myślimy i „używamy” pamięci, ale mało osób zdaje sobie sprawę, że myślimy twórczo. Człowiek żyje w grupie a twórcze myślenie jest naturalną zdolnością wszystkich ludzi. Można je rozwijać codziennie, świadomie podchodząc do rozwiązywania różnych problemów, motywować się do twórczych działań i wyrabiać w sobie pozytywne postawy wobec twórczości. Ma to wpływ na realne i pozytywne podejście do życia.
  
 

         Trening twórczości należy do dziedziny wiedzy, która nazywa się heurystyką, opartą na wiedzy z psychologii poznawczej i społecznej oraz pedagogiki. Są to strategie i metody rozwiązywania problemów. Celem heurystyki jest spowodowanie, by myślenie ludzi było bardziej wydajne.


Celami trenowania twórczego myślenia są:
1. Rozwijanie umiejętności wyznaczania sobie celów i budowanie intencji;
2. Rozwijanie i stymulowanie ciekawości poznawczej;
3. Wspomaganie motywacji twórczej;
4. Wzmacnianie zaufania do własnych możliwości;
5. Zachęcanie do podejmowania ryzyka;
6. Wykształcenie nawyku pokonywania własnych ograniczeń;
7. Zwalczanie destruktywnych, szkodliwych przekonań;
8. Ukazywanie możliwości dokonywania wyborów;

 

Twórcze myślenie jest tym, co wszyscy robimy. Za pomocą naszych myśli i wyobraźni tworzymy z chwili na chwilę nasze życie. Rzecz w tym, że nie wszyscy jesteśmy świadomi i nie wiemy, w jaki sposób myślimy. Nie przejmujemy się tym jak myślimy, tylko tym, co czujemy.
Nasz ból emocjonalny, psychiczny i fizyczny wynika ze sposobu myślenia, naszych destruktywnych przekonań i braku panowania nad emocjami. Zadaniem treningu twórczego myślenia jest pogłębianie umiejętności wnikliwego postrzegania otaczającego nas świata, budowanie samoakceptacji, odnalezienie i rozwijanie indywidualnych uzdolnień.

Myślenia doświadczamy codziennie i codziennie możemy uczyć się pokonywać schematy w myśleniu i szukać oryginalnych rozwiązań. Dzięki temu poczujemy się osadzeni w rzeczywistości, a skupianie się na chwili obecnej pozwoli nam pozbyć się chaosu myślowego i rozproszenia uwagi.


Trenowanie twórczego myślenia poszerza świadomość swoich emocji, potrzeb i wartości, którymi się kierujemy. Pomaga motywować siebie i innych ludzi do działania, ułatwia nawiązywanie relacji z innymi ludźmi i podtrzymywania kontaktów. Wspomaga rozwój osobowości, wzmacnia poczucie sprawczości i własnej wartości, poprawia samoocenę i uczy empatii. To my jesteśmy twórcami naszego życia. 

Dokończ zadanie: Mam odwagę i moc, żeby zdobyć wszystko, co zaplanuję.
Postanawiam, że………………………………………………………………………………………………………
i dokonam tego, bo jestem……………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………Mam…………………………………………………………………………………………………………………………
…………………………………………………………………………………………………………………………………

Życzymy dobrej zabawy. 

Listopadowe ciekawostki historyczne i rocznicowe

Dzień tolerancji

 Narodowe Święto niepodległości 

1. Jest to najważniejsze polskie święto narodowe. 

2. Od 1939 do 1989 roku, obchody święta było zakazane. 

3. W 1945 roku komunistyczny rząd ogłosił 22 lipca jako święto narodowe nazywając je Narodowym Świętem Odrodzenia Polski. 

4. W dniu tym radio gra głównie muzykę polską. a telewizja jest pełna filmów związanych z historią Polski. 

5. Wszystkie patriotyczne pomniki ozdobione są kwiatami. 

Dlaczego przyjęto za datę odzyskania przez Polskę Niepodległości dzień 11 listopada? 

11 listopada był to przełomowy dzień w historii Europy i Polski. Niemcy skapitulowali na froncie zachodnim co ostatecznie zakończyło I Wojnę Światową. Zaczęli się wycofywać z Królestwa Polskiego, a Józef Piłsudski przejął władzę wojskową. 

Kiedy nadano temu dniu rangę święta narodowego? 

Ustawę taką wprowadzono dopiero 23 kwietnia 1937 roku. Uroczystość odbyły się jedynie dwa razy, gdyż po wybuchu II Wojny Światowej wszystkie tego typu ceremonie były surowo zakazane. Po wojnie święto to zostało zniesione, aż do 1989 roku w którym to Sejm PRL-u przywrócił je pod obecnie używaną nazwą – Narodowe Święto Niepodległości. 

jaki sposób przyczynił się do odzyskania Niepodległości Józef Piłsudski? 

Piłsudski stał się głównym symbolem walki z bronią w ręku, honorowej walki Narodu do “ostatniej kropli krwi”. Jednak najważniejszą jego zasługą było sprawne zorganizowanie wojska polskiego i administracji państwa, dzięki czemu udało się skutecznie obronić odzyskaną Niepodległość w roku 1919 i 1920 przed zagrożeniem bolszewickim. 

Czym się różnią obchody święta Niepodległości w Polsce od dnia Niepodległości w USA? 

W USA jest to dzień radosny, organizowane są różnego typu zabawy, pokazy fajerwerków. W Polsce natomiast jest to dzień pełen zadumy, parady są zorganizowane bardzo oficjalnym stylu. Jest to czas zadumy i pamięci nad przeszłością. 

Niepodległa do hymnu 2020 – o której, kiedy i na czym polega akcja 11 listopada?  

Z Wieży Zegarowej Zamku Królewskiego w Warszawie 11 listopada o godz. 12.00 zostanie na żywo odegrany hymn Polski przez dwóch trębaczy  przedstawicieli Straży Miejskiej m.st. Warszawy. Pokażmy, że w kolejną rocznicę odzyskania niepodległości jesteśmy jedną, biało-czerwoną rodziną. Zademonstrujmy to w najbliższy sercom Polaków sposó poprzez wspólne odśpiewanie Mazurka Dąbrowskiego! 

„Niepodległa do hymnu” to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie, zapoczątkowane w 2018 roku  w setną rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. Chcemy przenieść tę nową tradycję na kolejne stulecie i dać wszystkim możliwość zaśpiewania hymnu wspólnie z bliskimi, przyjaciółmi, sąsiadami, wszystkimi Polakami. Uczcijmy najważniejsze święto i wyślijmy w świat sygnałże potrafimy zjednoczyć się w tak wyjątkowym dniu dla naszej Ojczyzny! 

https://youtu.be/ydxjYVwcKRQ 

NIEPODLEGŁA DO HYMNU 

Jeszcze Polska nie zginęła, 

Kiedy my żyjemy. 

Co nam obca przemoc wzięła, 

Szablą odbierzemy. 

Marsz, marsz Dąbrowski, 

Z ziemi włoskiej do Polski. 

Za twoim przewodem 

ączym się z narodem. 

Przejdziem Wisłęprzejdziem Wartę, 

Będziem Polakami. 

Dał nam przykład Bonaparte, 

Jak zwyciężać mamy. 

Marsz, marsz Dąbrowski, 

Z ziemi włoskiej do Polski. 

Za twoim przewodem 

ączym się z narodem. 

Jak Czarniecki do Poznania 

Po szwedzkim zaborze, 

Dla ojczyzny ratowania 

Wrócim się przez morze. 

Marsz, marsz Dąbrowski, 

Z ziemi włoskiej do Polski. 

Za twoim przewodem 

ączym się z narodem. 

Już tam ojciec do swej Basi 

Mówi zapłakany 

– Słuchaj jeno, pono nasi 

Biją w tarabany. 

Marsz, marsz Dąbrowski, 

Z ziemi włoskiej do Polski. 

Za twoim przewodem 

ączym się z narodem. 

„Niepodległa do hymnu” to jedyne w swoim rodzaju wydarzenie, możliwość wspólnego zaśpiewania hymnu przez każdego Polaka. Zaśpiewajmy razem z bliskimi, przyjaciółmi, sąsiadami. Uczcijmy wspólnie najważniejsze święto!– czytamy za stronie internetowej. 

Pomysłodawcą i koordynatorem akcji „Niepodległa do hymnu” jest Biuro Programu „Niepodległa”. 

   BIBLIOTEKA RACZYŃSKICH

 Najstarsza biblioteka publiczna w Polsce, czyli Biblioteka Raczyńskich, której powstanie ufundował Edward

 Raczyński w 1829 r., nadając jej jednocześnie publiczny charakter, poprzez umieszczenie w statucie następujących

 słów:

„Przeznaczeniem Biblioteki Raczyńskich jest, aby w czytelni, która w tejże będzie urządzoną, każdy bez różnicy

 osób w dniach i godzinach oznaczonych miał prawo z niej korzystać” było zachęcenie wszystkich do odwiedzenia

 biblioteki i zapoznanie się z dostępnym księgozbiorem. W poniższym linku przedstawiona jest historia Biblioteki

 Raczyńskich http://www.bracz.edu.pl/o-bibliotece/o-instytucji/historia/

 

 

Drodzy Uczniowie!
 
Dla poprawienia Wam nastroju i humoru przedstawiamy dowcipy o bibliotece:
 
Wchodzi czytelnik do biblioteki i pyta:

– Jest książka Galla?

– Anonima? – odpowiada bibliotekarz.

– Szkoda, do widzenia.

Bibliotekarz podchodzi do czytelnika krzątającego się między półkami:

– Może pomogę, szuka pan czegoś?

– Nietzschego.

– To przepraszam.

Policjant zapisał się do biblioteki i na początek wypożyczył książkę telefoniczną.

Przy zwrocie bibliotekarka pyta:

– A ciekawa chociaż była?

– Akcja niespecjalnie, ale ilu bohaterów.

A na koniec mały bonus, czyli z życia wzięte :). Długa przerwa w Zespole Szkół w Porębie.Do biblioteki 

wpada uśmiechnięty uczeń:

– Proszę Panią, bo ja przyszedłem po lekturę, tylko nie pamiętam tytułu… chyba jakieś chłopy….

KONKURS  FILMOWY

 
Drodzy Uczniowie!

 

Zachęcamy Was do udziału w konkursie filmowym.

 Termin 2-17 listopada 2020 r.

Kim jest dla Ciebie Twoja rodzina?
Jaki jest Twój wymarzony mąż lub wymarzona żona?
Jakim wsparciem dla Ciebie jest Twoje rodzeństwo?
Opowiedz nam o tym nagrywając film na Instastories.

Weź udział w warsztatach dla młodych reżyserów oraz zdobądź nagrody!

Więcej o konkursie na stronie organizatora >>

NAGRODA: SPRZĘT O WARTOŚCI 1200 PLN oraz udział
w kręceniu profesjonalnego filmu krótkometrażowego
z prawdziwymi aktorami na podstawie wygranych scenariuszy!

 
 
 
Wydawnictwo  Rubikon
ul. Na Leszczu 17, 30-376 Kraków
tel. 572 328 934, tel. 505 712 113

5 LISTOPADA DWA WYDARZENIA KTÓRE ZMIENIŁY POLSKĘ 

– w 1985 Zbigniew Religa dokonał pierwszej w Polsce udanej transplantacji serca; 

Był niewierzący, ale nazywali go Święty – prof. Zbigniew Religa naprawił tysiące polskich serc 

Przeprowadził pierwszy w Polsce udany przeszczep serca i równoczesny przeszczep serca i płuca. Niewiele brakowało, a zostałby nie lekarzem, a filozofem lub dziennikarzem. Przeżywał każdą operację.  

Prof. Zbigniew Religa 

Ponad 30 lat temu, 5 listopada 1985 roku, kardiochirurg Zbigniew Religa przeprowadził pierwszy w Polsce udany zabieg przeszczepienia serca. Innowacyjna operacja miała miejsce w Klinice Kardiochirurgii w Zabrzu. Dawcą organu był pacjent z Warszawy, u którego stwierdzono śmierć mózgu. Nowe życie jego serce przywróciło 62-letniemu Ślązakowi. Operacja była przełomem w polskiej medycynie. W latach 80-tych szanse powodzenia takiej operacji w Polsce wynosiły zaledwie 50 procent 

– Profesor Religa wspominał:” Po raz pierwszy pobraliśmy bijące jeszcze serce, wbrew dużemu oporowi ze strony środowiska lekarskiego. Wcześniej przeprowadzano wprawdzie w Polsce przeszczepy nerek, ale organy te pobierano wyłącznie od osób, których serce przestało już pracować. Uważano bowiem, że człowiek, którego serce bije, jest wciąż żywy.” 

1985 rok był przełomowy nie tylko ze względu na udaną operację. Właśnie wtedy po raz pierwszy w Polsce zebrała się komisja, która miała orzec śmierć mózgu. Także po raz pierwszy w kraju powołano się na ten termin medyczny jako podstawę do uznania śmierci człowieka. 

Święty profesor 

W młodości nie planował, że zostanie lekarzem. Rozważał podjęcie studiów filozoficznych lub na dziennikarstwie. To rodzice przekonali młodego Religę, że zawód filozofa jest mało praktyczny. I choć nie wierzył, że dostanie się na medycynę, egzaminy na Akademię Medyczną w Warszawie zdał za pierwszym podejściem. Jego pierwszą samodzielną operacją było wycięcie wyrostka robaczkowego. 

Zbigniew Religa odróżniał się od innych profesorów z lat 80. Wysoki, lekko zgarbiony, z bujną grzywą, której nie strzygł u fryzjera. Całe życie włosy obcinała mu najpierw matka, a potem żona. Nie był wyniosły, pacjenci nie bali się do niego podejść i porozmawiać. Nie dbał o siebie, ubierał niestarannie. 

Pozwalał młodym chirurgom samodzielnie operować, bowiem wychodził z założenia, że trzeba szkolić swoich następców. Nie widział w nich swoich konkurentów. 

Był niewierzący, ale przylgnęło do niego słowo „święty”. „To był święty człowiek” – mówili o nim pacjenci. A lekarze często wspominali, że miał „świętą cierpliwość dla pacjentów”. 

W Instytucie Kardiologii w Warszawie Religa, prawdopodobnie jako pierwszy w Polsce wszczepiał pacjentom nowe ówcześnie urządzenie – stymulator serca. 

Operacje na otwartym sercu były w dawnych latach nie lada wyzwaniem, gdyż odbywały się bez użycia krążenia pozaustrojowego, placówka nie miała w swoim wyposażeniu płucoserca. 

Wiele lat po słynnej operacji, na pytanie „Gazety Wyborczej”, co czuł trzymając w dłoniach ludzkie serce, powiedział: „Chłód! To serce jest zimne, bo podczas przygotowania do przeszczepu zostaje schłodzone do temperatury 4-8 stopni Celsjusza. Po prostu to jest kawałek mięsa. To, co najpiękniejsze, zaczyna się dziać później, gdy puści się krew.” 

Tym najpiękniejszym jest bicie serca: ”Dla mnie to cud natury, kiedy serce w pustej klatce piersiowej zaczyna bić i utrzymywać krążenie.” 

Zenon Zyburtowicz / East News 

Słynne zdjęcie 

Słynne jest zdjęcie, na którym widać siedzącego na sali operacyjnej Religę. Fotografia uwieczniła finał kilkunastogodzinnej operacji przeszczepu serca. Profesor patrzy uważnie na monitor pokazujący pracę serca pacjenta, a jego skrajnie wyczerpany asystent śpi w rogu sali. 

Ten moment uchwycił James L. Stanfield, fotograf „ National Geographic” w nocy z 4 na 5 sierpnia 1987 roku, w klinice profesora Religi w Zabrzu. 

Magazyn „National Geographic” pisał o historii tego zdjęcia tak: „Po 23 godzinach i po 22 rolkach filmu, fotograf James Stanfield wiedział, że w końcu wykonał perfekcyjne zdjęcie. Udało mu się złapać niespokojny wzrok Religi, który śledził funkcje życiowe pacjenta po przeszczepie serca.  

Fotografia ta została uznana przez National Geographic za najlepsze zdjęcie 1987 roku. Kilkanaście lat później ów magazyn uznał ją za jedną ze stu najważniejszych fotografii w historii. 

– w 2010 otwarto Centrum Nauki Kopernik w Warszawie. 

https://youtu.be/I3w9m4mGk2Y 

https://youtu.be/Ck2tvPDuG8c 

Programy i projekty edukacyjne 

Uczeniu się w Koperniku sprzyjają różnorodne przestrzenie edukacyjne, a współpraca ze środowiskiem edukacyjnym jest dla priorytetem.  

Pomysł Centrum pochodzi od Łukasza Turskiego, profesora fizyki teoretycznej, popularyzatora nauki zajmującego się także upowszechnianiem fizyki. Centrum nadano nazwę na cześć wielkiego odkrywcy, Mikołaja Kopernika. Centrum jest instytucją, powołaną w 2005 roku i finansowaną przez Miasto Stołeczne Warszawa, Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz Ministerstwo Edukacji Narodowej. 

W latach 2007–2008 Centrum Nauki Kopernik dwukrotnie zostało wyróżnione nagrodą Popularyzator Nauki, przyznawaną przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego oraz serwis „Nauka w Polsce” Polskiej Agencji Prasowej. 

Centrum Nauki Kopernik od 2008 jest też, wraz z Polskim Radiem, współorganizatorem Pikniku Naukowego. 

W 2011 Centrum gościło konferencję ECSITE (European Network of Science Centres and Museums) – jedno z największych wydarzeń w środowisku centrów nauki i muzeów na świecie. 

Od nazwy Centrum pochodzi nadana w marcu 2013 nazwa stacji centralnego odcinka II linii warszawskiego metra uruchomionej w marcu 2015 i zlokalizowanej na południe od gmachu Centrum, w pobliżu skrzyżowania ulic Tamki i Wybrzeża Kościuszkowskiego. 

Zwiedzający mogą poznawać prawa nauki poprzez samodzielne przeprowadzanie doświadczeń na interaktywnych wystawach, a także w uczestnicząc w warsztatach i pokazach naukowych. 

W 2015 obiekt zwiedził pięciomilionowy zwiedzający. Dyrektorem instytucji jest Robert Firmhofer. 

Szybka i efektywna nauka

Oczywiście najlepszym sposobem nauczenia się czegoś jest dogłębne zrozumienie danego problemu przez poszerzanie wiedzy i konfrontowanie jej w różnych źródłach. Brakuje na to czasu? W takim razie trzeba pójść na skróty. Zanim usiądziesz do nauki, zastanów się, w jaki sposób najłatwiej przyswoić informacje. Jesteś wzrokowcem, słuchowcem czy kinestetykiem?

Typ pierwszy zapamiętuje najwięcej, czytając lub oglądając obrazki. Słuchowcy po wyjściu z lekcji są w stanie spokojnie zacytować nauczyciela. Kinestetycy uczą się przez doświadczenie, a największe skupienie osiągają, ruszając pod stołem nogami lub ołówkiem.

Tylko niewielka część z nas jest zdecydowanie jednym z tych typów. Większość ma cechy dwóch lub nawet trzech z nich, ale jeden zawsze jest dominujący. Kiedy już ustalisz, którym typem jesteś, łatwiej Ci będzie uczyć się efektywnie. Ale pamiętaj! Najlepsze rezultaty osiągasz, kiedy krzyżujesz metody nauki charakterystyczne dla poszczególnych typów i dostarczasz swojemu mózgowi rożnych wrażeń. Jak to zrobić? Spróbuj zastosować się do poniższej instrukcji.

Przygotuj przestrzeń do nauki

Przede wszystkim zastanów się, w jakim miejscu będziesz wystawiony na najmniejszą liczbę niepożądanych pokus i bodźców. Wbrew pozorom Twój dom wcale nie musi być najlepszym miejscem do nauki. Postaraj się znaleźć przestrzeń, w której Twojej uwagi nie rozproszy ani ciekawa wiadomość w mediach społecznościowych, ani ulubiony serial, ani lodówka pełna smakołyków.

Każde odejście od książek to wyrwanie mózgu ze stanu skupienia. Aby przywrócić pełną koncentrację na zarzuconym temacie, Twój umysł może potrzebować od 15 minut do nawet 1 godziny! Dlatego ważne jest mądre wybranie przestrzeni, w której będziesz się uczyć.

Nagrywaj i odsłuchuj

Weź telefon i nagraj siebie czytającego materiał, który musisz przyswoić. Masz problem ze słuchaniem swojego głosu? Nie przejmuj się tym, niemal każdy ma podobne odczucia. Odsłuchując, staraj się skupić na treści nagrania, a nie na swoim głosie. Dzięki tej metodzie łączysz dwa rodzaje przyswajania wiedzy. Z jednej strony czytasz tekst (wzrokowe przyswajanie treści), a z drugiej: później słuchasz tego, co przeczytałeś (słuchowcy). Dzięki temu zapamiętasz więcej, niż gdybyś robił tylko jedną z tych rzeczy.

Możesz też puścić nagranie, a wzrokiem podążać za tekstem. W ten sposób zapamiętasz jeszcze szybciej.

Dzień Zaduszny – historia 

Dzień Zaduszny pojawił się w wierze chrześcijaństwa zachodniego już w X wieku, w miejsce obrzędów pochodzenia przedchrześcijańskiego. Obchody tego święta zainaugurował w 998 roku opat z Cluny – Odylon. Miały one stanowić kontrast wobec pogańskich obrządków czczących zmarłych. Dniem, który francuski benedyktyn wyznaczył na czas modlitw za dusze zmarłych (stąd „Zaduszki”) był pierwszy dzień po Wszystkich Świętych. 

Choć sam Dzień Zaduszny został ustanowiony około X wieku, to jednak tradycja modlitwy za osoby zmarłe, które oczekują na zbawienie, sięga czasów biblijnych. Pierwsze wzmianki na temat modlitwy i składania ofiary przebłagalnej za zmarłych możemy wyczytać bowiem już w Starym Testamencie. 

300 lat po działalności Odylona z Cluny tradycja „Zaduszek” rozpowszechniła się w całym Kościele katolickim. Na poczatku dotarła do Francji, by później zagościć w Anglii, Niemczech, Włoszech, a następnie w innych krajach. W Polsce uroczystość Dnia Zadusznego została zapoczątkowana w XII wieku, zaś z końcem XV wieku była rozpowszechniona już w całym kraju. 

Dzień Zaduszny – obchody liturgiczne 

Na początku XX wieku (w 1915 roku), papież Benedykt XV odpowiedział na prośbę opata benedyktynów, zezwalając, by w Dzień Zaduszny każdy kapłan mógł odprawić trzy msze: w intencji poleconej przez wiernych, za wszystkich wiernych zmarłych i według intencji papieża. 

2 listopada, kiedy to przypada Dzień Zaduszny, Kościół ze szczególną atencją oddaje się modlitwie w intencji zbawienia dusz odbywających pokutę w czyśćcu. Obecność w wierze tej ostatniej formy Kościół ogłosił jako dogmat podczas soboru w Lyonie w 1274 roku. Istnienie czyśćca Kościół ponownie potwierdził i wyjaśnił w osobnym dekrecie na Soborze Trydenckim (1545-1563). Ów dekret opiewał m.in. w takie stwierdzenie, że duszom w nim przebywającym można pomagać, „zanosząc prośby przed tron Boży”. 

Modląc się w intencji uzyskania zbawienia dla zmarłych możliwe jest uzyskanie dla nich odpustów. Konieczne jest wówczas odwiedzenie cmentarza w dniach 1-8 listopada i modlitwa za ich dusze, przy zachowaniu ściśle określonych warunków odpustu, którymi są: stan łaski uświęcającej, przyjęta w tym samym dniu Komunia św., wolność od przywiązania do grzechu (nawet lekkiego) oraz modlitwy w intencji Ojca Świętego (np. „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Mario”). W Dzień Zaduszny możliwe jest również uzyskanie odpustu za zmarłych. Spełniając wspomniane warunki należy 2 listopada uczestniczyć w nabożeństwie lub nawiedzić publiczną kaplicę i odmówić z nich modlitwy „Ojcze nasz” i „Wierzę w Boga”. 

Dzień Zaduszny – zwyczaje 

W Polsce praktykowana jest procesja zaduszna, która odbywa się w kościele, wokół kościoła lub na cmentarzu. Nabożeństwo obejmuje pięć stacji, podczas których wierni modlą się kolejno za zmarłych biskupów i kapłanów, krewnych, dobrodziejów, pochowanych w parafii oraz wszystkich zmarłych. Dodatkowym elementem, właściwym przede wszystkim dla naszego kraju, są wypominki, których najstarsze świadectwo, pochodzące z XV wieku, zachowało się w „Kazaniach gnieźnieńskich”. 

Jeszcze w XIX wieku na wschodnich terenach obecnej Polski często można było doświadczyć odprawiania uroczystości ofiarnych, które miały prowadzić do przywoływania zmarłych. Tradycja ta zwana była pominkamipominalnymi sobotami, dziadami albo diedami. Obecnie uważa się je za relikty pogańskiego kultu przodków, zaś wówczas stały się one m.in. inspiracją do napisania „Dziadów” przez Adama Mickiewicza. 

Obecnie w Dzień Zaduszny wierni odwiedzają cmentarze, stroją groby oraz zapalają na nich znicze. Ma to swoje uzasadnienie również w kulturze poprzednich wieków, bowiem w czasach przedchrześcijańskich popularnym zwyczajem było rozpalanie ognisk na mogiłach, w obejściach i rozstajach dróg. Wierzono wówczas, iż płomienie ogrzewają dusze miotające się po ziemi, chroniąc je jednocześnie przed złymi mocami. 

Źródło: Media 

Jak dokonać samo prezentacji / poprowadzić spotkanie 

Są takie osoby, które… 

… po prostu porywają tłumy. Bez względu na to, czy pojawiają się na dużej scenie, czy w gronie znajomych, stają w centrum naszego zainteresowania. 

Z żywym zainteresowaniem chłoniemy każde ich słowo. Mijają kolejne minuty, a nawet godziny, a my, pełni zachwytu, oczekujemy “co będzie dalej”, “co okaże się puentą tej historii”. 

Gdy opowiadają o sukcesach, szczerze cieszymy się wraz z nimi. Głęboki smutek, tęsknotę, rozczarowanie, gniew, przeżywamy wraz z bohaterami ich opowieści. 

Dzieje się tak, ponieważ wypowiadane słowa zdają się zamieniać w naszych głowach w barwne obrazy, dźwięki ożywają, a zapachy docierają wprost do naszych zmysłów. Te historie możemy poczuć całym sobą, jakby rozgrywały się na wyciągnięcie ręki. 

Nic dziwnego, że to podczas takich wystąpień, rodzi się w nas ta myśl - “Gdybym tylko mógł/mogła tak przemawiać”. 

Ale… przecież nie każdy ma talent, aby występować publicznie, prawda? 

Co nas powstrzymuje 

Co naprawdę myślimy o fantastycznych mówcach? Oto przekonania, które towarzyszą większości z nas: 

  1. “Na pewno mają jakiś dar.” 
  1. “Z tą charyzmą trzeba się urodzić.” 
  1. “Przecież nie każdy może prezentować się w ten sposób.” 

Nie bez powodu pierwszym krokiem, jakim Ci proponujemy, jest praca nad zmianą negatywnych przekonań. Trenerzy występowania publicznego wskazują je jako jedną z największych blokad, które powstrzymują ludzi przed staniem się doskonałymi mówcami. 

Taki sposób myślenia z pewnością nas nie wspiera – skąd się więc wziął? 

Mit wrodzonego daru nie dotyczy wyłącznie występowania publicznego, ale wszelkiego rodzaju dziedzin związanych ze sztuką. Jego źródeł możemy doszukiwać się tak wcześniej, jak w starożytnych wierzeniach dotyczących weny jako uosobienia woli bogów. 

Po dzisiejsze czasy jest on nam przekazywany w dzieciństwie, jako jeden z nieświadomych programów społecznych. Jako dzieci uznajemy występowanie za coś naturalnego, sprawia nam to radość i satysfakcję. Dopiero potem budujemy w sobie te ograniczające przekonania, które wywołują lęk, zagubienie, brak pewności siebie. Jest to jednak sposób myślenia, który możemy i warto, abyśmy zmienili. Gdy uwolnimy się od takich przekonań, budzi się w nas naturalna chęć do przemawiania, na nowo uczmy się swobody w byciu sobą i czerpania radości z występowania publicznego. Wówczas od fantastycznego przemawiania i zachwycania odbiorców swoimi wystąpieniami publicznymi dzieli Cię już tylko krok. 

Sztuka występowania publicznego 

Konferencja na dużej scenie. Rozmowa rekrutacyjna. Prezentacja swoich pomysłów szefowi lub potencjalnym wspólnikom. Przemowa na ślubie brata lub siostry. Zaliczenie ustne na studiach. Regularne spotkania zarządu. A nawet… pierwsza randka. 

Umiejętność występowania publicznego i przemawiania jest przydatna wszędzie tam, gdzie mamy kontakt z drugim człowiekiem. 

Wyobraź sobie tylko, że jesteś w stanie powiedzieć dokładnie to, co chcesz przekazać. W ciele czujesz pewność siebie. Twój umysł jest przejrzysty. Wypełnia Cię spokój. 

Akcentujesz to, co wyjątkowo ważne. W Twoim głosie wyraźnie słychać emocje, a gesty podkreślają każdą z nich. 

Twój rozmówca słucha z wielkim zaangażowaniem, ciekaw tego, co chcesz mu do przekazania. Reaguje na Twoje słowa. Odpowiada na nie całym sobą. 

Tak, to niezwykle przyjemne uczucie. 

“Przemawiasz dobrze wtedy, gdy język jest 
w stanie dostarczyć wiadomość wypływającą z Twojego serca”. - John Ford 

 

Konkurs ,,Pełną pasją!”

WOMAI ogłasza kolejny konkurs pod nazwą ,,Pełną pasją!”. Tematem konkursu jest zaprezentowanie siebie, swoich pasji, aktywności, działalności społecznej, talentów.
Wierzymy, że pomimo trudnego okresu wielu z Was robi w swoim życiu fantastyczne rzeczy.
Podzielcie się z nami swoimi dokonaniami! Jak należy dokonać prezentacji?
Technika jest dowolna! Może to być rysunek, rzeźba, nagranie, film,
zdjęcie lub inna kreatywna technika.

Prace należy przesłać na adres womai.krakow@gmail.com do 23 listopada 2020.
Trzy najbardziej kreatywne pomysły otrzymają wejściówki na wystawy WOMAI oraz
nagrody dodatkowe. Wyróżnimy również prace dodatkowe  i nagrodzimy je
pojedynczymi wejściówkami. Prace grupowe 
otrzymają rabaty na bilety do WOMAI! 

Masz pytania? Zadzwoń pod nr telefonu:

+48 12 313 23 59

2 listopada obchodzimy Dzień Zaduszny, więc zachęcam Was do przeczytania wiersza o przemijaniu ludzkiego życia…….

Śpieszmy się

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
zostaną po nich buty i telefon głuchy
tylko to co nieważne jak krowa się wlecze
najważniejsze tak prędkie że nagle się staje
potem cisza normalna więc całkiem nieznośna
jak czystość urodzona najprościej z rozpaczy
kiedy myślimy o kimś zostając bez niego

Nie bądź pewny że czas masz bo pewność niepewna
zabiera nam wrażliwość tak jak każde szczęście
przychodzi jednocześnie jak patos i humor
jak dwie namiętności wciąż słabsze od jednej
tak szybko stąd odchodzą jak drozd milkną w lipcu
jak dźwięk trochę niezgrabny lub jak suchy ukłon
żeby widzieć naprawdę zamykają oczy
chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć
kochamy wciąż za mało i stale za późno

Nie pisz o tym zbyt często lecz pisz raz na zawsze
a będziesz tak jak delfin łagodny i mocny

Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą
i ci co nie odchodzą nie zawsze powrócą
i nigdy nie wiadomo mówiąc o miłości
czy pierwsza jest ostatnią czy ostatnia pierwszą

ks. Jan Twardowski

1 listopada to Dzień Wszystkich Świętych. 
W nastrój zadumy i refleksji wprowadzą was wiersze opisujące to święto:
,,Dla tych, którzy odeszli” – Gellnerowa Danuta

Dla tych
którzy odeszli w nieznany świat,
płomień na wietrze
kołysze wiatr.
Dla nich tyle kwiatów
pod cmentarnym murem
i niebo jesienne
u góry

Dla nich
harcerskie warty
i chorągiewek
gromada,
i dla nich ten dzień –
pierwszy dzień listopada.

,,Kamienna płyta” – Janczarski Czesław

U zbiegu ruchliwych ulic
jest płyta kamienna na murze.
Mijam ją co dzień
w drodze do szkoły.
I chociaż czasem
nie patrzę na płytę
zwalniam na chwilę krok,
pochylam głowę…

Ryszard Przymus ,,Znicze”
Palą się znicze…
Przypominają,
Że ktoś odchodzi,
Inni zostają.

Pośród cmentarzy
Cichych uliczek
Jak wierna pamięć –
Palą się znicze…

BIBLIOTEKA NARODOWA W WARSZAWIE


Biblioteka Narodowa, podległa Ministerstwu Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jest centralną biblioteką państwa i jedną z najważniejszych narodowych instytucji kultury. Działa na podstawie art. 16 ust. 4 Ustawy o bibliotekach i Statutu Biblioteki Narodowej. Wypełniając zadania dużej biblioteki naukowej o profilu humanistycznym, pozostaje zarazem głównym archiwum piśmiennictwa narodowego i krajowym ośrodkiem informacji bibliograficznej o książce, znaczącą placówką naukową, a także ważnym ośrodkiem metodycznym dla innych bibliotek w Polsce.

 

Tradycje polskiej Biblioteki Narodowej sięgają początków wieku osiemnastego i wiążą się z postaciami i dziełem Andrzeja Stanisława i Józefa Andrzeja Załuskich, twórców pierwszej w Polsce dużej biblioteki publicznej i zarazem narodowej, która pod nazwą Biblioteka Rzeczypospolitej Załuskich przeszła po śmierci fundatorów pod opiekę państwa. Tragiczne losy jej księgozbioru – od wywiezienia całej biblioteki do Petersburga, po klęsce insurekcji kościuszkowskiej i utracie niepodległości, aż do unicestwienia najcenniejszej części odzyskanych zbiorów w październiku 1944 roku – stały się jednym z symboli strat kultury polskiej, na zawsze związanym z ideą Biblioteki Narodowej.

Obecna od dwóch stuleci w myślach i działalności kolejnych pokoleń Polaków wizja narodowej książnicy urzeczywistniła się dopiero w wolnej Polsce, kiedy Rozporządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Ignacego Mościckiego z dnia 24 lutego 1928 roku ustanowiona została w Warszawie Biblioteka Narodowa. Kolejne akty prawne, które regulowały działalność bibliotek w przedwojennej i powojennej Polsce, w tym ustawa o bibliotekach z 27 czerwca 1997 roku, określiły miejsce narodowej książnicy w systemie bibliotecznym kraju.

MIĘDZYNARODOWY MIESIĄC BIBLIOTEK SZKOLNYCH-PAŹDZIERNIK 2020

Święto to zostało ustanowione przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Bibliotekarstwa Szkolnego w 1999 roku i ma na celu zwrócenie uwagi na dużą rolę biblioteki w życiu szkoły,
w nauce i rozwijaniu zainteresowań czytelniczych.

Hasło tegorocznego Miesiąca Bibliotek Szkolnych brzmi „Z książką Ci do twarzy”.

II  Ogólnopolski Konkurs Plastyczny Z moich rodzinnych stron – zabytki zapomniane, warte ocalenia”

Muzeum Żup Krakowskich Wieliczka zaprasza dzieci i młodzież do udziału w II  Ogólnopolskim Konkursie Plastycznym „Z moich rodzinnych stron – zabytki zapomniane, warte ocalenia”.

Głównym celem tego wydarzenia jest zainteresowanie uczestników historią, kulturą i krajobrazem lokalnej ojczyzny. Przedmiotem konkursu jest praca plastyczna przedstawiająca zabytek w najbliższym otoczeniu uczestnika, wykonana dowolną techniką.

Prace należy przesłać do 30 listopada 2020 r. na adres Muzeum. Najlepsze z nich zostaną nagrodzone i zaprezentowane na wystawie pokonkursowej.

Podczas ubiegłorocznej edycji w konkursie wzięło udział  521 uczniów ze szkół podstawowych i ponadpodstawowych oraz ośrodków kultury z całej Polski.

Informacja: Dział Edukacji – 12 289 16 33, p.jagielski@muzeum.wieliczka.pl

Regulamin konkursu znajduje się na stronie internetowej Muzeum.

Jak dokonać samoprezentacji / poprowadzić spotkanie 

Są takie osoby, które… 

… po prostu porywają tłumy. Bez względu na to, czy pojawiają się na dużej scenie, czy w gronie znajomych, stają w centrum naszego zainteresowania. 

Z żywym zainteresowaniem chłoniemy każde ich słowo. Mijają kolejne minuty, a nawet godziny, a my, pełni zachwytu, oczekujemy “co będzie dalej”, “co okaże się puentą tej historii”. 

Gdy opowiadają o sukcesach, szczerze cieszymy się wraz z nimi. Głęboki smutek, tęsknotę, rozczarowanie, gniew, przeżywamy wraz z bohaterami ich opowieści. 

Dzieje się tak, ponieważ wypowiadane słowa zdają się zamieniać w naszych głowach w barwne obrazy, dźwięki ożywają, a zapachy docierają wprost do naszych zmysłów. Te historie możemy poczuć całym sobą, jakby rozgrywały się na wyciągnięcie ręki. 

Nic dziwnego, że to podczas takich wystąpień, rodzi się w nas ta myśl - “Gdybym tylko mógł/mogła tak przemawiać”. 

Ale… przecież nie każdy ma talent, aby występować publicznie, prawda? 

Co nas powstrzymuje 

Co naprawdę myślimy o fantastycznych mówcach? Oto przekonania, które towarzyszą większości z nas: 

  1. “Na pewno mają jakiś dar.” 
  1. “Z tą charyzmą trzeba się urodzić.” 
  1. “Przecież nie każdy może prezentować się w ten sposób.” 

Nie bez powodu pierwszym krokiem, jakim Ci proponujemy, jest praca nad zmianą negatywnych przekonań. Trenerzy występowania publicznego wskazują je jako jedną z największych blokad, które powstrzymują ludzi przed staniem się doskonałymi mówcami. 

Taki sposób myślenia z pewnością nas nie wspiera – skąd się więc wziął? 

Mit wrodzonego daru nie dotyczy wyłącznie występowania publicznego, ale wszelkiego rodzaju dziedzin związanych ze sztuką. Jego źródeł możemy doszukiwać się tak wcześniej, jak w starożytnych wierzeniach dotyczących weny jako uosobienia woli bogów. 

Po dzisiejsze czasy jest on nam przekazywany w dzieciństwie, jako jeden z nieświadomych programów społecznych. Jako dzieci uznajemy występowanie za coś naturalnego, sprawia nam to radość i satysfakcję. Dopiero potem budujemy w sobie te ograniczające przekonania, które wywołują lęk, zagubienie, brak pewności siebie. Jest to jednak sposób myślenia, który możemy i warto, abyśmy zmienili. Gdy uwolnimy się od takich przekonań, budzi się w nas naturalna chęć do przemawiania, na nowo uczmy się swobody w byciu sobą i czerpania radości z występowania publicznego. Wówczas od fantastycznego przemawiania i zachwycania odbiorców swoimi wystąpieniami publicznymi dzieli Cię już tylko krok. 

Sztuka występowania publicznego 

Konferencja na dużej scenie. Rozmowa rekrutacyjna. Prezentacja swoich pomysłów szefowi lub potencjalnym wspólnikom. Przemowa na ślubie brata lub siostry. Zaliczenie ustne na studiach. Regularne spotkania zarządu. A nawet… pierwsza randka. 

Umiejętność występowania publicznego i przemawiania jest przydatna wszędzie tam, gdzie mamy kontakt z drugim człowiekiem. 

Wyobraź sobie tylko, że jesteś w stanie powiedzieć dokładnie to, co chcesz przekazać. W ciele czujesz pewność siebie. Twój umysł jest przejrzysty. Wypełnia Cię spokój. 

Akcentujesz to, co wyjątkowo ważne. W Twoim głosie wyraźnie słychać emocje, a gesty podkreślają każdą z nich. 

Twój rozmówca słucha z wielkim zaangażowaniem, ciekaw tego, co chcesz mu do przekazania. Reaguje na Twoje słowa. Odpowiada na nie całym sobą. 

Tak, to niezwykle przyjemne uczucie. 

“Przemawiasz dobrze wtedy, gdy język jest
w stanie dostarczyć wiadomość wypływającą z Twojego serca”. - John Ford 

JESIENNE CZYTANIE

Jesień w pełni. Dłuższe, chłodniejsze wieczory są znakomitym pretekstem do wyciągnięcia z szafy miękkiego koca, zaparzenia sobie ciepłej herbaty i zatopienia się w dobrej książce.

W dodatku jesienią wydawcy wodzą nas na pokuszenie, wydając całą masą interesujących tytułów. Zanim jednak sięgniecie po coś z nowości wydawniczych, warto też przejrzeć własne czy biblioteczne półki i wybrać kilka książek doskonale wpisujących się w jesienny klimat. Oto kilka moich propozycji:

Powieść gotycka

Wcześniej zapadające ciemności mogą być dobrym tłem dla książki o duchach, tajemnicach i nawiedzonych domach. Jeśli lubicie czytać o zarośniętych ogrodach, podupadających domostwach i tajemniczych zdarzeniach, sięgnijcie po książkę Sary Waters ,, Ktoś we mnie” , której akcja toczy się w chylącym się ku upadkowi dworze angielskim. Jest tu klimat prawdziwej powieści gotyckiej, mroczny i tajemniczy, jest wciągająca akcja i oryginalna fabuła. Sarah Waters to jedna z najciekawszych współczesnych pisarek angielskich, a że właśnie wydała nową książkę, warto zapoznać się z poprzednią, zanim najnowsza trafi na nasz rynek.

Mroczny kryminał

Wielbiciele kryminałów mają w czym wybierać tej jesieni. Niedawno ukazała się ostatnia część tzw. kwartetu olandzkiego Johana Theorina. ,,Duch na wyspie” z pewnością będzie miał wszystkie elementy, które kochają fani pisarza – mroczną zagadkę, melancholijny krajobraz w tle, a także jakieś powiązania ze światem nadprzyrodzonym. Jeśli nie znacie wcześniejszych powieści z tego cyklu, warto po nie sięgnąć właśnie teraz.

Jesienią dobrze czyta się też kryminały napisane przez pisarzy z kraju, w którym jest jeszcze ciemniej, niż u nas. Yrsa Sigurdardottir nazywana bywa królową islandzkiego kryminału i ma całe rzesze oddanych wielbicieli. Jej książki charakteryzują się niezwykle tajemniczym nastrojem, a autorka często sięga w nich do islandzkiego folkloru. Są mroczne i wciągające, w sam raz na deszczowy wieczór.

Powieść uniwersytecka

Powieść uniwersytecka, inaczej nazywana powieścią kampusową, to także gatunek, po który warto sięgnąć szczególnie jesienią. Wtedy możecie wyobrazić sobie, że właśnie wkraczacie w uniwersytecki świat. Powieść uniwersytecka jest szczególnie popularna wśród angielskich i amerykańskich pisarzy, a realia tamtejszych uczelni nie do końca przypominają codzienność naszych rodzimych uczelni. Tym, którzy jej nie znają, polecam gorąco kultową już powieść Donny Tartt ,,Tajemna historia”, którą  dość trudno jest zdobyć. Warto jednak zapolować na egzemplarz, jest to bowiem książka niezwykła i prowokująca. Historia przestępstwa popełnionego przez studentów filologii klasycznej wciąga czytelnika bez reszty, zaś autorka jest mistrzynią budowania nastroju i manipulacji. Nie powiem nic więcej – przeczytajcie!